Dorotka
Wpisał: Administrator   
07.06.2007.

„Wioska, leżąca w odległości 4 km na północny zachód od Będzina. Usadowiła się przed wiekami na południowym stoku prastarej „Dorotki”, która swą wysokością 382 m, dominuje nad cała okolicą. Przecudny stąd widok na duży szmat polskiej ziemi. W dnie pogodne sięgniesz stąd okiem, aż po Tatry sine, ujrzysz niezliczone mnóstwo wiosek, miast, wieżyc kościelnych, ruin odwiecznych i strumyków, a nawet białą plamę Pustyni Błędowskiej i rozliczne cuda natury. Mało w Polsce takich miejsc, któreby dawały  tyle przepięknego i tak rozległego widoku co Grodziec ze swą legendarną  Dorotką”.

Badania prowadzone na Dorotce we wczesnych  latach 60. przez Włodzimierza Błaszczyka nie potwierdziły jednak w sposób jednoznaczny istnienia tutaj ani grodu, ani miejsca kultu. Dopiero wykopaliska prowadzone w 2001 roku pod kierunkiem Aleksandry Rogaczewskiej, pracownika Muzeum Zagłębia w Będzinie, ujawniły dwie linie obronne – drewnianą palisadę i suchą fosę. Ówcześni budowniczowie zwiększyli jeszcze dodatkowo stromiznę góry poniżej fosy,  a na poziomie użytkowania ułożyli płyty wapienne - rodzaj chodnika czy też bruku. Potwierdziła się zatem niepewna teoria wizjonera Kantora-Mirskiego  – na przełomie VII i VI wieku przed naszą erą istniało tutaj grodzisko obronne należące do kultury łużyckiej.

Aż do wieku XVII nazywano to wzniesienie Złotą Górą lub Hrudkiem. Dorotką  nazwano je na cześć Doroty Kęckiej, ksieni Klasztoru Norbertanek na Zwierzyńcu, która ufundowała wzniesiony w roku 1635 na szczycie  kościół. Od tej pory losy góry nierozerwalnie wiążą się z tym kościołem. Przechodził on lepsze i gorsze chwile, zawsze jednak znajdował wiernych którzy go odbudowywali, łatali, remontowali i tak dotrwał do czasów współczesnych.


---

Zmieniony ( 03.08.2007. )
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »